Wesele i jego problematyka
Wyspiański uważany jest za jednego z czołowych twórców literatury polskiej nie tylko okresu Młodej Polski. W jego pierwszych utworach, Legendzie, Danielu, Warszawiance, Protesilasie, Laodamii czy Lelewelu da się wyraźnie zauważyć inspirację takimi wzorami jak Szekspir, Maeterlinck i Wagner. Jednak jako reformator teatru i dramatu Wyspiański szukał swojej indywidualnej drogi do dramatu monumentalnego. Sięgając do twórczości romantyzmu i jego wielkich polskich literatów, a więc Mickiewicza, Słowackiego i Krasińskiego pragnął stworzyć dramat otwarty, mający swe korzenie właśnie w epoce romantyzmu. Chciał poruszyć w nim problematykę społeczno – narodową, aktualną a jednocześnie nawiązującą do wielkich idei. Swój literacki cel osiągnął w utworze Wesele podejmującym problem walki narodowo – wyzwoleńczej. Dramat ma formę symboliczno – metafizyczną i jest swego rodzaju rozrachunkiem Wyspiańskiego ze współczesnym mu społeczeństwem. W bronowickiej chacie spotkały się dwa bardzo zróżnicowane obozy społeczne: chłopi oraz inteligencja. Każdy z nich został poddany krytyce autora. Wystarczy już samo streszczenie Wesele na stwierdzenie, że ocena obydwu grup społecznych była dość gorzka. Chłopi byli skorzy do bójek i pijaństwa, choć mieli dobre chęci, to byli zbytnio krewcy i często porywczy. Potrzebny był im dobry przywódca, który mógłby ich poprowadzić. Rola oświecenia narodu i poprowadzenia go w dobrym kierunku spoczywała na inteligencji, ale już Wesele streszczenie przedstawia ich w niekorzystnym świetle. Wyspiański wytknął im w utworze bierność i bezradność, ale nie tylko, o czym warto się przekonać w jego dramacie.
Podobne teksty: